okyanus
07-06-2006, 14:03
“Ayrılıkta sevdaya dahil. Çünkü ayrılanlar hala sevgili” diyor İlhan.
Nerden başlayacağımı bilmediğim bir yazının ve sonunu bilmediğim bir hayat öyküsünün başlangıcıdır bu. Hayatının baharında kırmızı ışıklara takılmışken yüreğin yeşilin yanmasını beklersin. Hayatında hiç görmediğin kadar uzun yanmıştır o ışık. Yüzüne önünden geçen araçların sert rüzgarları vururken kavuşamamanın umut ikilimlerini yaşarsın. O bahar bir türlü gelmez. Güneşin doğmaz, gecen bitmez. Sanki ömür boyu ayağında bir pranga ile karanlıklara hapsedilmiş sanırsın kendini. Arada bir doğan yalancı güneş aslında yakar seni. Bakamazsın gözlerin kamaşır. Yüreğin bin sevinçle umutla dolsada yalancı güneştir bu. Belkide gördüğün seraptan başka hiç birşey de değildi. Yinede umudunu kaybetmeden başını yarin göğsüne koyup hasret koklamayı hayal edersin. Saçlarında ömrünü bulup hayata o saçlar ile bağlanmış olmanın sevincini yaşamayı düşlersin ömür boyunda. “Hele doğsa o güneş, neler yapacağım neler” dersin. Dersinde... Yalancı güneşin her doğmasında onu tutup hiç bir yere bırakmamak için koşarsın. Yaklaştıkça ısıtır seni, yaklaştıkça kavurur bedenini. Ateşte yanan pervaneler gibi yanar bedenin. Medet umarsın yardan. Bir damla su istersin. Vermez yada veremez. Sonra iklim yağmurlarının etkisinde kalırsın. Ağlarsın sokaklarda, Ağlarsında kimse anlamaz ağladığını. Yağmur damlaları yanaklarından ağzına doğru süzülür. Ağladığını sende bilmezdin belki dudaklarına tuz tadı gelmese. Her damla yüreğini yeşertir. Hormonlu değil hakiki yaz meyvesidir yüreğinde yetiştirdiğin. Saftır. Suyunu göz yaşlarından, toprağını yüreğinin parçalarından alır. Akyuvarların ve alyuvarların sayısı kadar emek veririrsin. Yalancı güneş doğduğunda daha bir olgunlaşır. Koparır verirsin yare. Ancak yar çoktan hoyrat bir rüzgar olmuştur. Talan etmiştir, ziyan etmiştir tüm bereketini. Gözlerin yerde umutların ise hoyrat esen rüzgarla uçup gitmiştir bile. Toparlayamazsın yüreğini. Nadasa bırakırsın. Bu arada yine mevsim yağmurları ile yüreğinden yeni yeni filizler çıkmaya başlar. Aslında değişen hiç bi şey yoktur. Yine tarih tekerrür edecek aynı şeyler yaşanacaktır. Ama sen güneşe o kadar sevdalısındır ki balık hafızasından pay biçmeyi bile unutursun kendine. Hüzünlü bir bilmecenin bilinmeyen sorularının yanıtında gizlidir hayat. Cevaplarda gizlidir hikayenin sonu. Tek çaren umutsuzca yanına oturacak olan birinin soruları yanıtlamasını beklemektir.
Nerden başlayacağımı bilmediğim bir yazının ve sonunu bilmediğim bir hayat öyküsünün başlangıcıdır bu. Hayatının baharında kırmızı ışıklara takılmışken yüreğin yeşilin yanmasını beklersin. Hayatında hiç görmediğin kadar uzun yanmıştır o ışık. Yüzüne önünden geçen araçların sert rüzgarları vururken kavuşamamanın umut ikilimlerini yaşarsın. O bahar bir türlü gelmez. Güneşin doğmaz, gecen bitmez. Sanki ömür boyu ayağında bir pranga ile karanlıklara hapsedilmiş sanırsın kendini. Arada bir doğan yalancı güneş aslında yakar seni. Bakamazsın gözlerin kamaşır. Yüreğin bin sevinçle umutla dolsada yalancı güneştir bu. Belkide gördüğün seraptan başka hiç birşey de değildi. Yinede umudunu kaybetmeden başını yarin göğsüne koyup hasret koklamayı hayal edersin. Saçlarında ömrünü bulup hayata o saçlar ile bağlanmış olmanın sevincini yaşamayı düşlersin ömür boyunda. “Hele doğsa o güneş, neler yapacağım neler” dersin. Dersinde... Yalancı güneşin her doğmasında onu tutup hiç bir yere bırakmamak için koşarsın. Yaklaştıkça ısıtır seni, yaklaştıkça kavurur bedenini. Ateşte yanan pervaneler gibi yanar bedenin. Medet umarsın yardan. Bir damla su istersin. Vermez yada veremez. Sonra iklim yağmurlarının etkisinde kalırsın. Ağlarsın sokaklarda, Ağlarsında kimse anlamaz ağladığını. Yağmur damlaları yanaklarından ağzına doğru süzülür. Ağladığını sende bilmezdin belki dudaklarına tuz tadı gelmese. Her damla yüreğini yeşertir. Hormonlu değil hakiki yaz meyvesidir yüreğinde yetiştirdiğin. Saftır. Suyunu göz yaşlarından, toprağını yüreğinin parçalarından alır. Akyuvarların ve alyuvarların sayısı kadar emek veririrsin. Yalancı güneş doğduğunda daha bir olgunlaşır. Koparır verirsin yare. Ancak yar çoktan hoyrat bir rüzgar olmuştur. Talan etmiştir, ziyan etmiştir tüm bereketini. Gözlerin yerde umutların ise hoyrat esen rüzgarla uçup gitmiştir bile. Toparlayamazsın yüreğini. Nadasa bırakırsın. Bu arada yine mevsim yağmurları ile yüreğinden yeni yeni filizler çıkmaya başlar. Aslında değişen hiç bi şey yoktur. Yine tarih tekerrür edecek aynı şeyler yaşanacaktır. Ama sen güneşe o kadar sevdalısındır ki balık hafızasından pay biçmeyi bile unutursun kendine. Hüzünlü bir bilmecenin bilinmeyen sorularının yanıtında gizlidir hayat. Cevaplarda gizlidir hikayenin sonu. Tek çaren umutsuzca yanına oturacak olan birinin soruları yanıtlamasını beklemektir.