[okyanus]

Tarihin sayfaları 2 Temmuz’u gösteriyordu. Ağzında akan salyasını bile temizlemeyi bilmeyen yobazlar Allah adına, Allah’ın yerine yargılayıp, azrail olup Allah’ın verdiği canları aldılar. Sonra Zebani olup yaktılar cehennem ateşlerini Madımak’ta... Şimdilerde oturup afiyetle yedikleri kebabın ciğerlerini dolduran kokusunun yerine o zamanlar yürekleri dağlayan insan etinin kokusu ve dumanı vardı... Bilmedilerki o ateşin sıcağı onlara cennetin sıcak güneşiydi... Hepsi bir ozan, bir toprak, bir sevda, bir özlem olup gittiler... Yaşasalardı daha neler neler bırakacaklardı bize... Hasret, nice hasretleri sazının tellerinde dillendirirken, Akarsu kim bilir daha ne yürek yangınlarına akacaktı dizelerinde... Belki Nesimi üç telli curasıyla “şu kanlı Sivas’ın nesine geldin Nesimi” diyecekti... Kim bilir daha ne meyveler verecekti o gencecik fidanlar, 37 yerinden solanlar... Neler anlatıp aydınlatacaklardı karanlık ve köhne beyinleri... Yetmedi zamanları, olmadı... Kendi ışıklarında kendileri yandı pervaneler gibi... Dile kolay tam 17 sene geçti üzerinden ancak hala ne bir suçlu ne bir fail bulunabildi. Belki bulunmak istenilmedi belki de faili arayan failin ta kendisiydi... Ne kadar unutturulmak istenilse de başaramadılar bunu... Çünkü onlar Pir Sultan’ın ocağında, Pir gibi bir öldüler bin dirildiler... Olmayan şeyleri varmış gibi gösterip suçlu suçsuz herkesi yargılayan, böcek gibi heryere girip dinleyen, takip edenler 17 senedir isimleri bile belli olan yılanları bulamıyorlar. Hatta bulamadıkları için kendi kadrolarında iş bile veriyorlar... Yazık, çok yazık...

Yazılamayan birçok sözle, 2 Temmuz ölümsüzlerine saygıyla...


Ben ozanım,
Ben toprağım,
Ben tarlada ekin, başakta buğdayım.
Ben gönülde sevda, yarin saçında yazmayım...
Bağlamadaki telim sızlayan.
Söyleyecek daha çok sözüm var.
Susturamazlar ne kadar da yansam!


Ahmet Reçel